شدت گرسنگی مجالشان نمی دهد که دنبال تهیه گوشت کوب بروند. احسان به خانه حاج خانم، صاحب خانه شان مراجعه می کند و ضمن عذر خواهی می گوید: "مادرزن من قالیچه ابریشمی برای جهیزیه دخترش تهیه کرده اما یادش رفته گوشت کوب برایش بگذارد، لطفاً گوشت کوبتان را یک ساعتی به ما قرض دهید!"
درس اخلاقی برای همه مادر های محترمی که برای دختر دم بختشان جهیزیه تهیه می کنند همین است که گوشت کوب را در اولویت قرار دهند. مزه به یاد ماندنی اولین آبگوشت زندگی با گوشت کوب مادرزن یک چیز دیگر است. داشتن یک دستگاه گوشت کوب نا قابل حق مسلم هر زوج جوان ایرانی است.
برای احسان و سارا و سایر زوج های جوان یک عمر آبگوشت خوری آرزومندم!

فرداي آن شب يقه دوستانم در دانشكده عمران را گرفتم كه "خدا بگم چيكارتون كنه. چرا تا به حال هيچكوم از شما قضيه راه رفتن قطار را براي ما نگفته بودين؟ حتما بايد يكي ديگه رئيس جمهور بشه تا ما بفهميم قطار يا زير زمين راه ميره يا روي زمين يا اون بالا تو هوا؟"

حالا حكايت آقايان است كه دري به تخته خورده و قدرت نصيب آنها شده است. مختار شده اند تا هر آنچه مي توانند بكنند. حيا را بوسيده اند و پرتاب كرده اند به طاقچه بالاي خانه، جايي كه ديگر دست خودشان هم نرسد. اما تفاوتي كه با حكايت فوق دارند آن است كه اينها از همان ابتدا چشمشان را بسته اند تا مبادا خداي ناكرده در كاري كه مي خواهند انجام دهند دچار خجالت و ترديد شوند. من نمي دانم برخي از دوستان كه هنوز دنبال لابي كردن هستند دلشان به چه چيزي خوش است. آدمهاي بي حيايي كه چشمشان را هم بسته باشند براي هر كاري آماده اند. سالم ترين كارشان همين رد صلاحيت است. كجاشو ديديد؟

حالا حكايت كشور داري برخي از آقايان است. يكي از دوستان با اشاره به داستان رد صلاحيت ها مي پرسيد: "آخر اين آقايان چه فكري مي كنند و اين طور با مملكت رفتار مي كنند؟" در پاسخ اين فراز از فيلم ياد شده را ياد آوري كردم وعرض كردم احساس آقايان احتمالا همين است كه "ميزهاي وزارت و صندلي هاي وكالت مال خودمان است. اگر گرفتيم، مال خودمانم را گرفتيم"!

اما بشنويد از بچه نحيف و زردنبويي كه با اين اوصاف قدم به دنيا گذاشته و هر از چند روزي با حكيم و دوا بايد به مداواي ضعف و بيحالي او بپردازند. آب از كنار دهانش جاري است و بعد از چند ماه هنوز گردن نگرفته و وقتي بغلش مي كنند مثل شير برنج وا مي رود. يك ريز گريه مي كند و از شدت نحسي نمي شود تحملش كرد. مدام بايد پستانك در حلقش چپاند تا از صداي گوش خراشش در امان ماند.

پدر و مادر هم شبانه روز كمر بسته در خدمت چنين بچه تو دل برويي هستند تا از حاصل سالها آرزوي پسر داشتن به خوبي مراقبت كنند. اما به دليل واضحي غير از خودشان كسي رغبت ديدن روي بچه را ندارد. در عوض خودشان چپ مي روند و راست مي آ يند با هر حركت طفلشان قربان صدقه تحفه اي كه به دنيا آورده اند مي روند و احساسي را در ديگران بر مي انگيزند كه فكر كنم برايتان قابل درك باشد.

تصور كنيد مثلا جشن تولد يك سالگي چنين طفلي را كه هنوز به اندازه يك بچه هشت ماهه رشد نكرده اما پدر و مادر حسرتمند او فكر مي كنند مجسمه زيبايي است. مادرش كه گويي هنوز از رختخواب زايماني به اين مهمي رها نشده است و سنگين راه مي رود بچه زشت و بد تركيب را كه به زور روغن بادام چارتا شويد مو روي سرش سبز شده بالا و پايين مي اندازد و مي گويد: "پسر دارم كاكل زري...، پسر دارم شاه نداره..." و اين قبيل شعرها.

اين وسط برخي خانمها از حرص يواشكي صورتشان را كج مي كنند و برخي هم ناخوداگاه زير لب پوزخند ميزنند. تا بالاخره خاله بزرگه كه سني ازش رفته و از اين جور چيزها زياد ديده به صدا در آيد كه: "خيلي خب ديگه بسه، خدا زياد كنه، نوبرش رو آوردي، بذارش زمين تحفه رو، آبلمبو شد بسكه بغلش كردي. همچين بچه لوس وننري بار بياوري كه پشيمون بشي از زاييدن..."

نمي دانم احساس شما از چنين صحنه اي چيست. ولي من بعضي وقتها كه مي بينم كساني وقت و بي وقت برای هم پپسی باز می کنند، از همدیگر تجلیل می کنند، با جهت و بی جهت برای هم کلاس می گذارند که انگار در آسمان یکدفعه باز شده و تحفه ای پایین افتاده و خلاصه دم وساعت قربان صدقه کاکل زری شان كه گویی بعد از هفت دختر کور به دنیا آورده اند مي روند ناخوداگاه ياد اين صحنه هاي قديمي مي افتم.

صورت مسئله جرم فرهاد را 75 كيلوگرم و جرم شيرين را 55 كيلوگرم ذكر كرده بود. موقع خواندن نمك ريختم و گفتم: البته اين اول كار است، چند سال بعد فرهاد 95 كيلو گرم جرم خواهد داشت و حاضر نيست رژيم بگيرد، شيرين هم 75 كيلو گرمي خواهد شد و فكر مي كند كه رژيم گرفته است!

باز هم حكايت اين رئيس جمهور ماست. ساعات كار ادارات را دولت تعيين مي كند، درست. اما اين قصه همين طور دلبخواهي نيست، كه هر طور دستور صادر شود به همان راحتي هم اجرا شود. تا وقتي مطابق دستور دولت و ساعتي كه تعيين كرده مردم سر كار مي روند كه حساب و كتاب در كار باشد و برنامه همه دستگاهها درست سنجيده شده باشد. وگرنه اگر حتي يك بار به خاطر اينكه نشان دهند اين ماييم كه مي گوييم كي اداره ها كار كنند، از خودشان حكم حساب نشده بدهند، طوري كارها به هم مي ريزد كه حكايت همان بچه مكبر تخس مي شود.

يك بار پارسال آزمايش كردند و ديدند كه اگر خارج از روال معمول بخشنامه در بكنند كه مدرسه ها كي باز شوند ادارات كي و بانكها كي، اوضاع به هم مي ريزد و گندش در مي آيد. حال دوباره به مناسبت ماه مبارك رمضان همان ماجراجويي تكرار شده است. فكر كنم اگر يك خرده كار به كار مردم نداشته باشند خودشان بلدند مثل هر سال برنامه كار و عبادتشان را تنظيم كنند. فعلا اين طور كه پيداست به مناسبت ماه رمضان از كار خبري نيست، اما ادعاي اين كه ما در اين دولت منار را روي انگشت نگه مي داريم، تا به عرش بلند است!

حالا حكايت اين رئيس جمهور ماست. بعد از دو سال گرد و خاك بي حاصل در قضيه هسته اي آخرش آمديم به آنها قول داده ايم كه ظرف سه ماه به همه سؤالها و ابهامهاي بيست و چند ساله آژانس جواب ميديم. كاري به اصل اين داستان ندارم كه مي شد چهار سال پيش هم اين كار را كرد و اين همه خسارت نداد (اگر واقعا قصد، دادن پاسخ هاي قانع كننده باشد). حالا البرادعي اين را در گزارشش آورده و مثبت تلقي كرده، اما هنوز نه به باره نه به داره. كو تا ماه دسامبر كه اين پاسخ ها داده شود و احتمالا هفته ها هم طول بكشد تا آژانسي ها بررسي كنند، و آن وقت كدام بخش آنرا بپذيرند و كدام بخش را نپذيرند و تازه روي آنها كه پذيرفته اند كه ما راستش را گفته ايم چه قضاوتي بكنند، اوووه اين قصه سر دراز داره! اونوقت رئيس جمهور خوش قلب ما مي فرمايند: آقا تموم شد، تبرئه شديم، پرونده هسته اي مختومه شد، اين منم... يك چيزي شنيده و يك چيزي مي گويد.

اما خودمونيم، ز هر طرف كه شود كشته سود اين آقاست. ملوانهاي انگليسي را مي گيرند ايشان ژست ستيزه جويانه اش را مي گيرد، با آن وضع آزاد مي كنند ايشان ژست صلح جويانه اش را مي گيرد. سانتريفوژها به چرخش در مي آيد ايشان ژست "ما مي توانيم" اش را مي گيرد، يواشي از كار باز مي ايستد و به توافق با آژانسي ها مي رسند، باز هم ايشان ژست "اين ما بوديم كه پرونده را مختومه كرديم" مي گيرد. خلاصه بايد ديد در هر زمان و هر روز چه چيزي سوژه مناسب براي ژست گرفتن است.

ضمنا بهانه نکنند که این لباس مال خانه است نه بیرون. اینش به خود ما اصفهانی ها مربوط است و اجازه دخالت به خرده فرهنگ ها نمی دهیم. ما برای خودمان فرهنگ داریم. مثلا طبق همین فرهنگ اگر بستنی لیوانی برایتان آوردند حتما باید اول در آن را لیس بزنید تا حرام نشود. اگر آقای رئیس جمهور نمی توانند این کارها را انجام دهند مجبور نیستند سفر استانی بروند. حالا ما چند جمله صحبت با لهجه اصفهانی در ضمن سخنرانی را به ایشان تخفیف می دهیم، چون درک می کنیم که این کار برای ایشان دشوار است و احتیاج به دوره دارد. این یکی باشد برای سفر بعد.

این روزها نیروی انتظامی درگیر تجربه ای است که پیش از این بارها به شکست منجرشده است. هر سال در اردیبهشت ماه دردی در شهرهای ایران شایع می شود به نام "حجاب درد". یکدفعه کسانی تصمیم می گیرند ظرف چند روز مشکل به قول خودشان مظاهر بدحجابی و بی بند و باری را در خیابانها حل کنند. سپس مجموعه عملیاتی شروع می شود که معمولا بی حاصل است و نیازی به توضیح آن نیست. سال گذشته هم مدتی مرض "ماهواره درد" شایع شده بود. بعد از تقلای زیاد ا زچند میلیون آنتن ماهواره چند هزار تاش را گرفتند و تمام شد.

و در پاسخ همه این تلاش های بی ثمر و نسنجیده همان دو کلمه اصطلاح ناب اصفهانی گویای همه چیز است: "حالا واهشت؟ "