يك جايي از اين فيلم، سلطان خودكامه و چپاولگر كه براي حفظ وجود مبارك و پرهيز از بلايي كه خوابگزاران پيش بيني كرده بودند ناچار شده بود در خرقه شباني در آيد به مرغداني هاي مردم مي زد و هر شب با خفه كردن و كباب كردن مرغها دلي از عزا در مي آورد. تا اينكه صداي اهل ده در آمد و فهميدند كار كار شبان (يعني همان سلطان تغيير شكل داده) است. بر سر او ريختند و كتك مفصلي نوش جانش كردند. در همان حين كه به او بد و بيراه مي گفتند كه آخه فلان فلان شده به چه حقي به مرغهاي مردم دست درازي مي كردي، با لفظ شاه منشانه خود جواب مي داد: "به شما چه مربوط، اگر خورديم مال خودمان را خورديم."! براي اهل ده روشن نبود كه اين بنده خدا روي چه حساب و كتابي مرغهاي مردم را متعلق به خودش مي داند.

حالا حكايت كشور داري برخي از آقايان است. يكي از دوستان با اشاره به داستان رد صلاحيت ها مي پرسيد: "آخر اين آقايان چه فكري مي كنند و اين طور با مملكت رفتار مي كنند؟" در پاسخ اين فراز از فيلم ياد شده را ياد آوري كردم وعرض كردم احساس آقايان احتمالا همين است كه "ميزهاي وزارت و صندلي هاي وكالت مال خودمان است. اگر گرفتيم، مال خودمانم را گرفتيم"!