دو گلدان دل
پدرم چند روز پيش رفته بود برای باغچه خانه گل بخرد، طبق معمول همراه مادرم. تلفنی تعريف می کرد که فروشنده يک ريز از کيفيت گل هايش تعريف می کرد تا قيمت آن را توجيه کند. بابام می گفت بهش گفتم: اين گلا خوبس، حرف ندارد، اما تو بدی که گرون حساب می کنی.
از قرار معلوم يکی دو خانم جوان که همان موقع مشغول انتخاب گل بودند از شيرين زبانی حاج آقای ما به وجد می آيند. چند دقيقه بعد با دو گلدان کوچک و زيبا نزد پدر و مادر ما می آيند و می گويند: "اين هديه ناقابل را از ما قبول بفرماييد، شما ما را به ياد پدر مرحوممان انداختيد. ان شاء الله عمر طولانی همراه با سلامتی داشته باشيد."
مثل اينکه در اين روزگار پر درد سر هنوز دلی مانده است که در گلدانی به کسی که هيچ نمی شناسی اش هديه کنی. بياييم تا پدران و مادرانمان هستند بيشتر به يادشان باشيم و از خداوند بزرگ سلامتی شان را درخواست کنيم. خيلی دراماتيک شد. اما برای نمکش توجه داشته باشيد که اين اتفاق در اصفهان افتاده است. دست و دل بازی از اين بيشتر می خواستيد؟