يادش بخير، قبلا به همين جناح محترم سياسی می گفتند : جناح انحصارطلب. بعد از دوم خرداد که بند از دستشان در رفت اسمشان را گذاشتند " جناح منتقد دولت ". اين اسم را اول محبيان مطرح کرد، بعد هم بعضی دوستان خودمان تکرارش می کردند (بخصوص برو بچه های ستاد اطلاع رسانی رياست جمهوری). اما هر چه بود حرص آدم را در می آورد.
اين هم نتيجه اش. به آسمان و زمين می روند تا مبادا برای مدت باقی مانده درجه خلوص شورای شهر تهران کم شود. فقط هم تهران نيست. ظاهرا همين وزير محترم علوم هم هنوز ول کن شورای شهر کرمان نيست. حالا گيرم برای زريبافان و سلطان خواه یک توجيهی پيدا شود، اما لابد یک توجيه آسمانی وجود دارد که می گويد وزرات برای ايشان شغل دولتی نيست و آقای زاهدی می توانند بدون آنکه دو شغله حساب شوند در عين حال سنگر شورای شهر کرمان را هم دو دستی بچسبند.
اما از همه جالب تر به نظر من همين نقش تاجزاده است که پا به شورای شهر نگذاشته برای آقايان دردسر آفرين شده است. ديده ايد در بعضی از مسابقات فوتبال بايد دو سه بازيکن در حالت آماده باش قرار گيرند تا هر وقت توپ به دست یک بازيکن قَدَر از تيم حريف رسيد سر او بريزند و توپ را از او بگيرند. در چنين مواردی هر چند بازيکن یاد شده نقش بازی سازی اش را از دست می دهد اما حداقل تاثيرش اين است که دو سه تا از فوتباليست های تيم مقابل را از کار می اندازد. حقش هست بگوييم: دمت گرم مصطفي.