فرض اول كه جای بحث دارد. درست است كه وزارت نفت دستگاه بسيار مهمی است و با كمال تأسف سهم عمده‌ای در نان سر سفره مردم دارد، اما آيا اگر آن كانديدای اولی، برای وزارت ديگری مثل كشور، خارجه، نيرو، راه و امثال آن پيشنهاد مي‌شد نظير همين اتفاقات تكرار نمی شد.

و اما فرض دوم را هم اگر بپذيريم، بايد قبول كنيم كه در ساير وزارتخانه هايی كه هم‌اكنون کسانی قبای زعامت آنها را بر تن دارند افراد عيسی رشته و مريم بافته‌ای سر كارند كه به قول مهندسان، تمام استانداردهای وزارت مد نظر مجلس را پاس كرده‌اند! مثلاً به آقای وزير پيشنهادی نفت (آقای سومی) ايراد گرفته‌اند كه سابقه مديريت قوی ندارد و مدير رده چهارم در وزارت نفت بوده است. خوب، اين آيا بدان معنی است كه ساير آقايان وزرا مدير رده اول و دوم بوده اند، يا در آنجا ايده "شكستن حلقه مديران" و"ايجاد تحول در مجموعه مديريتی" مجوز استفاده از مديران رده‌های پايين‌تر را هم مي‌داد؟

من عقيده دارم كه موضوع اين حرف‌ها نيست. بلكه فقط نفتی ‌ها بدشانسی آوردند كه وزيرشان همراه با كاروان به دولت وارد نشد. بگذاريد مثالی بزنم تا روشن‌تر شود. بسياری از شما، اگر از سفر خارج از كشور يا يك سفر زيارتی به ميهن برگشته باشيد، حتماً متوجه شده‌ايد كه در فرودگاه كه مسافران با عجله از راه می ‌رسند آن قدر شلوغ پلوغ است كه كسی نمی ‌تواند به دقت بار مسافران را كنترل كند. در همه مبادی ورودی فرودگاهی ارزياب‌ های گمرك نشسته ‌اند و مجموعه مقررات ورود كالا هم دستشان است. اما به قول خود آنها در فرودگاه شتر با بارش رد می ‌شود و امكان بازرسی و ارزيابی دقيق كالای همراه مسافر وجود ندارد. ولی خدا روز بد نصيبتان نكند اگر بر حسب اتفاق مثلاً يك جعبه از اثاث شما همراه خودتان به فرودگاه نيايد و يا به دليلی آن را جداگانه به كشور فرستاده باشيد. در چنين مواردی همان يك جعبه كوچك بايد تمام مراحل ترخيص در گمرك را بدون كم ‌و كاست طی كند. كسانی كه اين بلا سرشان آمده می ‌گويند اين فرايند آنقدر جان فرساست كه هفت جد آدم پيش چشمش می ‌آيد و گاه حاضر است از خير كالا بگذرد و جانش را به خانه برد.

حال حكايت رأی اعتماد به وزيران است. اگر هر كانديدای وزارت موفق شد همراه كاروان، يا الله گويان، از در عبور كند، بارش را بسته است و به سادگی تا چهار سال ديگر نمی ‌توان او را از اريكه به زير كشيد. اما خدا روز بد نيارد اگر كسی بخواهد تك نفری از اين باب عبور كند. اينجاست كه هزار و يك ضابطه و استاندارد بر روی او پياده می ‌شود و چه بسا برای اثبات زنده بودن و اقتدار مجلس سرش گوش تا گوش بريده شود.

همه اينها به جای خود، تازه خدا رحم كند اگر اين قضيه بخواهد در مجلس و دولتی حل و فصل شود كه اساساً به روش‌های سياسی اعتنای چندانی ندارند و ياد گرفته‌اند مشكلات را از زاويه نگاه ارزشی، فريادهای انقلابی، سازش ناپذيری، كوتاه نيامدن از مواضع اصولی، روش "بگرد تا بگرديم" و امثال اين شيوه‌ها حل كنند. خدا به داد برسد.