آقای شیرزاد شما از لحاظ سن
جای پدر من هستید
مگر امام شما آیت الله خمینی
نگفت "بشکنید قلم ها را ببرید زبان ها را" اما شما چون اون روزها بجای قلم کلاشینکف دستت بود گفتی تکبیر
اما الان می بینی معنی اون حرفها چی بود

شيرزاد:
عين كلام امام خميني اين بود: "بشكند قلمها و ببرد زبانهايي كه در خدمت آمريكا هستند". ضمنا بنده هيچگاه كلاشينكف دست نگرفتم. ايكاش توهمات را به جاي واقعيتها نمي گرفتيد.

باسلام
جناب آقای شیرزاد
1- تا آنجائی که من قانون انتخابات را مطالعه کرده ام نظارت استصوابی به هیچ وجه جنبه اجرائی ندارد و کلمه استصوابی هم در فرهنگهای فارسی به همین معنا است یعنی جنبه مشورتی داد. اما همانطور که خود شما نوشته اید، باج داده اید که اکنون نتیجه آن را هم می بینید.
2- چرا شما درمجلس ششم این قانون را عوض نکردید؟
3- فکر نمی کنید کوتاه آمدن در برابر قانون شکنی در حال مسئولیت به خودی خود قانون شکنی اشت؟ این هم نتیجه آن و شما خودتان رادر بوجود آوردن این وضع مسئول بدانید.
4- بینی وبنین الله اگر صلاحیت اصلاح طلبان را تایید می کردند، همین انتقادها را بازهم می کردید؟ از رد صلاحیت دیگران انتقاد می کردید؟

شيرزاد:
متاسفانه فراموش كرده ايد كه در مجلس ششم چه دعواي طولاني براي تغيير قانون انتخابات بين مجلس و دولت از يك سو و شوراي نگهبان از سوي ديگر بود و آخر سر هم كه آقاي خاتمي ديد كار از پيش نمي رود دو لايحه خود را پس گرفت.
ضمنا در همان مجلس ششم هم صلاحيت خيلي از اصلاح طلبان و دوستان ديگر رد شده بود كه در زمان خود به كرات مورد اعتراض واقع شد. لكن حجم رد صلاحيتها هر چه پيش رفته ايم گسترده تر شده است.
به نظر مي رسد با نگاهي خاص برخي از رويدادهاي گذشته را نمي بينيد و يا ناخوداگاه فراموش مي كنيد.

جناب آقاي شيرزاد در جواب يكي از بازديد كنندگانتان نوشتديد فکر می کنم شما کمی سرما خورده اید.

شما با چه نخوت و تكبري جواب ميدهيد. نخوت و تكبريتان بوده است كه ما را به اينجا رسانده است.

درنظر اول اون اقا سرما نخورده ودر قسمت زاپاس خودرو اکثریت مردم بهاین نتیجه رسیده اندوتمامی به اصطلاح اصلاح طلبان بایستی در سرکه ویا مومیایی شوند جهت روز مبادا

در تمام ِ تحلیل های از نوع ِ ثقصیر ِ فلان ی است یا مسئولیت َش به عهده ی ِ فلان ی است هم واره یک چیز نادیده گرفته می شود و آن هم نقش ِ ره بری است. اول َن که شورای ِ نگه بان و قوه ی قضاییه که دربست در اختیار ِ ایشان هستند. مجلس هم که باز رد ِ صلاحیت َش در دست ِ شورای نگه بان (ره بر) است و تازه مصوبات ِ آن هم باز باید از فیلتر ِ شورای ِ نگه بان رد شود. این وسط می ماند دولت، که آن هم اول َن که اختیارات َش در حد ِ عوض کردن ِ ساعت ِ شروع به کار ِ بانک ها و مدارس است و دوم َن آن هم به عهده ی ِ رئیس جمهور نیست. مثل َن وزیر ِ اطلاعات ِ آقای خاتمی انتخاب ِ 13 ام ِش بود. یعنی 12 تا پیش نهاد داد به ره بر و همه رد شد. آن وقت من می گویم این نظام دکتاتور است و باید عوض شود، می فرمایید مطلق انگارانه تحلیل می کنی. خوب مگر دیکتاتور ِ نسبی هم داریم؟
البته کی باید عوض کنه؟ همان نان گاورنمنتال ارگانایزیشن ها و ... است که اول باید تشکیل شوند که آقایان هم می دانند و به این ساده گی نمی گذارند چنین چیزی بشود

جناب آقای شیرزاد با سلام
مقاله شما را از مطالعه گذراندم . مثل همیشه شفاف و شجاعانه بود. اما متاسفانه فاقد بنیادهای نظری است. مایل هستم تا نظر شما را در خصوص مقاله ای که در زیر ملاحظه می فرمایید، جویا شوم
با تشکر فرشید سردابی

هفت خان انتخابات
فرشید سردابی

خان اول، توهم دو جناح
اصلاح طبان دچار توهمی هستند که دائما افسانه دو جناح را، در ذهن خود پرورش می دهند. آنها با قیاس وضعیت آمریکا و ایران فکر می کنند، همانطور که در آمریکا دو جناح وجود دارد که هیئت حاکمه آمریکا را هدایت می کند، و در ادوار مختلف، قدرت میان این دو جناح دست به دست می شود، در ایران نیز به همین سیاق می توان عمل کرد. ساده اندیشی و توهم اصلاح طلبان مجال درک این حقیقت را از چشم و درک آنها ربوده است که : اگر در آمریکا دو جناح وجود دارد، این دو جناح دو شکل و دو منظر متفاوت از یک نظام سیاسی-اقتصادی هستند. تفاوت های آنها آنقدر ناچیز است که تنها در پاره ای از مسائل کوچک خود را نشان می دهد (تفاوت هایی چون نرخ بهره ، نرخ مالیات ها، و یا حداکثر بعضی از جهت گیری ها در سیاست خارجی). این تفاوت ها هیچ تأثیری در کلیت اداره جامعه و نظام سیاسی- اقتصادی نمی گذارد.
در ایران وضع به قرار دیگری است. دو جناح در واقع وابسته به دو نظام سیاسی-اقتصادی متفاوت هستند. جابجایی قدرت میان این دو جناح، تقریبا چیزی شبیه سرنگونی یک نظام و جانشینی یک نظام سیاسی-اقتصادی دیگر است. به غیر از تفاوت های عجیب غریب آنها، یک نمونه آن در حوزه سیاست، همین بس است که حوزه ارتباطی و گفتمانی این دو جناح، از منطقه دادگاهها و محکمه های سیاسی تا سلول های انفرادی زندان، محدود شده است. محافظه کاران اگر بنا به بعضی از مصلحت ها نبود، حتما اکثر آنها را روانه زندان می کردند.
از فهرست تفاوت های عجیب و غریب آنها که بگذریم، اگر فقط به یک قلم آثار زیانبار این دو جناح مجازی توجه کنیم، ملاحظه خواهید کرد که پس از پیروزی یکی از دو جناح و خیمه زدن بر دستگاههای اداری و تقنینی کشور، تمام چهار سال وقت آنها یا صرف نقض رویه های قانونی گذشته می شود و یا در قالب مصوبات و آئین نامه ها، عزل و نصب ها و جایگزینی رویه قانونی جدید، صرف می شود. این حقیقت که تمام لوایح و مصوبات، عزل و نصب ها و .... مجلس قبلی و دولت قبلی، در معرض تغییر قرار می گیرند، آشکارترین دلیل در مجازی بودن دو جناح و وابستگی هر یک از آنها به یک نظام سیاسی – اقتصادی معارض با دیگری است.
در این میان حق با شورای نگهبان و هیئت اجرایی انتخابات است که همواره صلاحیت یکی از جناحین در انتخابات را رد می کنند. به غیر از زیانهایی که متوجه جامعه می شود، شورای نگهبان حق دارد که از زیانهایی که متوجه خود نظام می شود، امتناع کند. لذا از همین اشارت کوتاه، می توان حدیث مفصل زیانهایی که بر این کشور و به موجب «توهم دو جناح» در ذهن اصلاح طلبان وجود دارد، تا آخر خواند (خوشبختانه این توهم در میان محافظه کاران نیست).

خان دوم، نظارت استصوابی
به نظر می آید که حق با شورای نگهبان است که کار خود را بر «اصل بر عدم برائت» و همچنین بر «شرایط احراز صلاحیت» داوطلبان به جای «شرایط عدم احراز صلاحیت» آنها می گذارد. در این میان اصلاح طلبان با مغالطه حقوق و با هدف پنهان کردن خطا و فساد تاریخی خود، حق شورای نگهبان را ناحق می شمارند. ناحقی و خطای اصلاح طلبان از زمانی شروع می شود که به قانون بد تن دادند. آنها با محدود کردن حوزه رفتار و اندیشه سیاسی در مدار «بسته بد و بدتر»، مسئولیت مستقیم نسبت به تصویب و قانونی کردن اصل نظارت استصوابی دارند. شلوغ کاری ها و مغالطه اصلاح طلبان برای پنهان کردن همین ناحقی است. و الا وقتی شما بنا را بر نظارت استصوابی (یک ناحق) می گذارید، حق همین است که باید شورای نگهبان به صوابدید خود آنچه می خواهد در انتخابات انجام دهد. از جمله یکی از صوابدیدهای شورای نگهبان همین است که می گویند، باید صلاحیت ها احراز شوند و برای احراز صلاحیت حق همین است که می گویند، اصل بر برائت نیست.

خان سوم، حق اعمال حاکمیت
اصلاح طلبان همواره می گویند، رأی دادن حق مردم است، اما وقتی دهها و صدها بار به آنها یادآور شویم که رأی دادن حق نیست، بلکه وسیله اعمال حق است، هرگز پاسخی نخواهند داد و گوششان بدهکار این استدلال نخواهد بود. وقتی مجلس ششم و دولت آقای خاتمی که در اوج توانایی بودند و می توانستند با وضع قوانین، اعمال حق کنند، ولی هیچ کاری از پیش نبردند، و وقتی رأی مردم محلی برای قانون گذاری و اعمال حقوقی که خود مردم مستقیما تشخیص می دهند، ندارد، باید توضیح داده شود که رأی دادن مردم، بدون حق اعمال رأی، چه حقی ایجاد می کند؟

خان چهارم، اوج و حضیض شرایط انتخابات
وضعیت امروز انتخابات در ایران برای اصلاح طلبان به مراتب بدتر و وخیم تر از 4 و 8 سال قبل شده است، این آن حقیقتی است که اصلاح طلبان هرگز قادر به دیدن و بازاندیشی در خود نیستند. آنها حاضر نیستند لختی در خود تأمل کنند و این پرسش ها را پیشاروی خود بگشایند که : در سالهای 1376 تا انتخاب مجلس ششم و انتخاب شوراهای شهر، اصلاح طلبان در اوج بودند ، جامعه در اوج بود، همراهی جهان و جامعه و روشنفکران با جنبش دوم خرداد در اوج بود، متقابلا محافظه کاران نه تنها در حضیض بودند، بلکه تا سالیان (حداقل تا سال 1379 و تا اولین شکست در شوراها وووو) متمادی کوشش داشتند تا با فرافکنی، خود را در قالب هایی بدیل پنهان کنند. آنها توانستند با اختراع و برگردان صوری مفاهیمی چون دموکراسی دینی، جامعه النبی، در مقابل جامعه مدنی، قانون گرایی و... چهره خود را از منظر عمومی پنهان کنند. با وجود آن اوج و حضیض، اصلاح طلبان هیچ کاری از پیش نبردند. اکنون پرسیدنی است که وقتی رابطه اوج و حضیض اصلاح طلبان وارونه می شود، چه برنامه و فکر تازه ای جز پنهان کردن خود در بستر قدرت، تدارک دیده اند؟

خان پنجم، توهم ورود مجدد
گاه آدمی را در درک این حقیقت درشگفت می ماند که، آیا اصلاح طلبان تا این اندازه جهل دارند که با ابتدایی ترین برنامه و منطق محافظه کاران بیگانه اند و یا خود را به جهالت می زنند؟ جهل آنها در این ادعای پوچ همین است که همواره می گویند، رد کردن کامل اصلاح طلبان و بزرگان اصلاحات برای محافظه کاران، هزینه سنگینی ایجاد می کند. هر ناظر ساده ای را در جهل داشتن به این حقیقت در شگفت می اندازد، که با وجود ادعای همیشگی اصلاح طلبان، آنها حتی یکبار نشد از خود بپرسند، چه هزینه ای؟ بنا به شناخت ابتدایی از وضعیت و موازنه قدرت میان اصلاح طلبان و محافظ کاران، درک این مسئله آسان خواهد بود که محافظه کاران :
الف) عین آب خوردن و بدون تقبل هیچ هزینه ای به آسانی، بزرگان اصلاح طلب را هم حذف می کنند.
ب) همه قرآئن نشان می هند که از این به بعد (تا وقتی که وضع به همین منوال است) محافظه کاران هیچ روزنه ای را، که روزی روزگاری، اصلاح طلبان به قدرت برسند، دیگر ایجاد نخواهند کرد. از این رو نه تنها این مجلس از پیش مشخص است که دوباره در دست محافظه کاران است، بلکه با قیچی کردن بعضی از همان اندک اصلاح طلبان ضعیف که تعلقات کثیره ای هم در میان محافظه کاران و سازندگی ها ووو داشتند (مانند اعلمی و علیخانی و شجاع پور نماینده بهبهان)، حتی از تایید این حداقل نیز، با هدف مهار کامل مجلس، خودداری کردند.
ج) اصلاح طلبان خواب دیگری دیده اند به نام آقای خاتمی و دولت آینده. بر اساس همان نظری که گفتم، این خواب نیز جهل مطلق است. زیرا محافظه کاران هرگز نخواهند گذاشت این اتفاق بیافتد. حتی اگر خاتمی بخواهد در انتخاب آینده شرکت کند، عین آب خوردن صلاحیت او و کروبی و دیگران را رد می کنند. اگر ملاحظه کردید که در دوره قبل صلاحیت کروبی را تایید کردند، به یمن این حقیقت بود که اولا می دانستند، چراغ اصلاح طلبان میان جامعه خاموش و غروب آنها آغازیدن گرفته است و لذا نه تنها به یمن بعضی از تدابیر، بلکه به یمن رای خود مردم هم انتخاب نمی شوند، در نتیجه لزومی به رد صلاحیت آنها نبود. از این رو با تایید جمعی از آنها که میان خودشان هم تفرقه ایجاد کند (چنانچه کرد)، اقدام به تایید آنها کردند. نتیجه اینکه، اگر محافظه کاران غروب خود را در جامعه ببینند و به عکس کورسویی از چراغ اصلاحات را روشن ببینند، عین آب خوردن صلاحیت خاتمی و کروبی و دیگران را هم برخلاف جهل مطلق اصلاح طلبان، رد خواهند کرد.

خان ششم، اژدها وارد می شود
اصلاح طلبان همواره از ورود به انتخابات در بیم و امید دائمی هستند. امیدی در ورود به بازی قدرت و بیم از ورود اژدهایی که با تمام قدرت بر درب میدان فروخفته است. آنها کوشش دارند تا به مدد مغالطه حقوق از یک سو و فرافکنی ترس های خود به جامعه، بیم ها را به امید برگردانند. اما در این شرایط هرگز فکر نمی کردند که حدیث زیبایی که در وصف جهنم بیان شده است، دامن آنها را نیز بگیرد. گفته می شود، در جهنم مارهایی پیدا می شوند که از ترس آنها آدمها به اژدها پناه می برند. روزگاری اصلاح طلبان وجود محافظه کاران و شورای نگهبان را، چون اژدهایی بر سر یک انتخابات آزاد و ایفای نقش تاریخی خود می دیدند. اکنون کار به جایی رسیده است که به برکت مارهایی که دولت خاتمی در آستین خود پرورش داد، دولتی به وجود آمده است که اصلاح طلبان از ترس این مارها به اژدها پناه برده اند. اکنون اگر تیتر سرمقاله ها و عریضه نویسی و عجز و لابه اصلاح طلبان را در روزنامه ها بخوانید، در خواهید یافت که چگونه این جماعت با رجوع به نظر و لطف شورای نگهبان و درخواست اینکه شورای نگهبان با سعه صدر در رد صلاحیت ها تجدید نظر کنند، حالا حکم مردمانی یافته اند که از ترس مارها به اژدها پناه برده اند.
حقیقت این است که ورود مارهای هفت سر و پناه جستن به اژدها، محصول و منتجه انتخاب در مدار «بسته بد و بدتر» است. اکنون دانسته خواهد شد که چگونه وقتی اندیشه های راهنمای بنی صدر، زندانی شدن در این مدار را به «انتخاب بدترین» پیش بینی می کرد، به راستی آزمایی قواعده قدرت پی خواهیم بد. این است که اگر تا دیرور اصلاح طلبان بیم ورود اژدها را در سر داشتند، اکنون امید به ورود مجدد اژدها نشسته اند.

خان هفتم، تولید استبداد در دموکراسی
در این حقیقت که ساختار سیاسی جمهوری اسلامی، با حکم ولایت فقیه آقای خمینی بسته شد، جای بحث جدی نمی گذارد. اما نکته مهم اینجاست که این ساختار با حکم مطلقه آقای خمینی، به طور مطلق و مضاعف بسته شده است. بدین معنا که، نه تنها این ساختار در درون خود بسته است، بلکه هر گونه باز تولید دموکراتیک را در درون و بیرون از خود، خواهد بست. یکی از این بازتولیدها، اختراع دموکراسی دینی از ناحیه آقای خاتمی و اصلاح طلبان است. به غیر از مصادره به مطلوب این اختراع توسط محافظه کاران، نه شخص آقای خاتمی و نه هیچیک از اصلاح طلبان تا کنون نتوانسته و یا نخواسته اند، به طور شفاف معنا و مراد خود را از این دموکراسی روشن کنند. آنها نمی گویند که وقتی این نظام بنا به ماهیت و فرم ساختاری، حتی از نظر کسانی که هیچ مدینه ای بیرون از رابطه با قدرت برای خود نمی توانند تصور کند، چنان سخت و متصلب است که امکان گشودگی ای حتی به وسعت خودی ها نمی یابد، اولا چه جایی برای تحقق شعار اصلاح طلبان با این ادعای کذب که «ایران برای همه ایرانیان است»، به جا می گذارد؟
اما مهمترین دلیلی که (از نظر این قلم) آقای خاتمی و اصلاح طلبان هرگز مراد و معنای خود را از دموکراسی دینی و تفاوت آن با سایر دموکراسی ها و با دیکتاتوری استالینی که روزگاری قول میلوان جیلواس در تشبیه این نظام با «مسابقه اسب سواری که تنها یک اسب و یک سوارکار در میدان حضور دارد»، زبانزد شده بود، باز نمی گویند، این است که دموکراسی دینی بر مبنای ولایت فقیه، حاوی تناقضات پرشماری است که هرگز امثال آقای خاتمی تاب زیستن و فکر کردن در باره آنها را در خود نمی بینند.
این است که نظام ولایت فقیه به چونان نظامی تبدیل شده است که نه تنها در درون خود بسته و استبدادی است، بلکه استعداد تبدیل و بازتولید استبدادیِ هر گونه حرکت و جنبش دموکراسی خواهی در درون و بیرون خود را داراست.

اصلاح طلبان که اعتبار خود را نزد مردم کاملا از دست داده اند تنها با یک شعار می توانند کمی کسب اعتبار کنند و اگر مردم جدیت آنها را دیدند اعتمادها افزایش می یابد و آن شعار " تغییر نظام " است . آنها نشان دادند که هرگز قادر به " اصلاح نظام" نیستند... می گوئید نه امتحان کنید شما شجاعت بیانش را داشته باشید ببینید از 43 میلیون رای 35 میلیون آنرا می آورید یا نه ؟ مثلا اعلام کنید کسانی که خواهان تغییر نظام هستند در انتخابات به یک نام ابداعی ( مثلا یک درخت - یک حیوان - یک سرزمین -.... ) رای داده و آنرا به تعداد نمایندگان شماره گذاری کنند (مثلا خرزهره 1 - خرزهره 2-...)و حساب کنند ببینند که تفاضل آرای به صندوق ریخته با آرای نفر اول چند است این آرای کسانیست که خواهان تغییر نظام هستند . در این صورت حتی من که تا کنون هرگز رای نداده ام ( حتی به خاتمی) پای صندوق خواهم رفت ....البته این محاسبه را باید در شهرهای متمدن انجام داده و برای کل کشور تناسب ببندید چون انتخابات در شهر های کوچک قبیله ای و خارج از معیارهای جامعه مدنیست. ولی آقای شیرزاد شما اصلاح طلبان اینکاره نیستید و تنها شما را گذشته اند برای روزی که زبانم لال امریکا حمله کرد از جند لایه که همه از خودشان هستند و یک لایه هم اصلاح طلبانند یکی را به حکومت برساند ...یعنی همان کاربرد زاپاس در خودرو ...

شیرزاد:
فکر می کنم شما کمی سرما خورده اید.

من الان به شما می گویم که التزام عملی به اسلام یعنی چه . مثلا شما سوار اتومبیل هستید و خانمی بد حجاب در پیاده رو در حال قدم زدن است و بطور اتفاقی(!) نگاه شما به ایشان می افتد. اگرفقط لبخند بزنید و رد شوید شما کلا مشرک و کافرید و تکلیفتان معلوم است . اگر اخم کردید و زیر لب بد وبیراه گفتید این می شود التزام تئوری و اگر وسط خیابان بزنید روی ترمز و بپرید پایین و شروع به نصیحت بکنید ، این التزام جای بحث داشته و مشکلش آنست که شما با زن نامحرم اختلاط کرده اید و منظورتان دقیقا از این مباحثه روشن نیست ولی اگر بپرید پایین و از پشت چماقی بر سر او بزنید التزام شما عملی بوده و جای هیچ شبهه ای ندارد و یک راست بدون رای گیری می توانید به مجلس و حتی مقامات بالاتر برسید. حالا خودتان قضاوت کنید که آیا التزام عملی به اسلام دارید یا نه.

شيرزاد:
احتمالا (از ديد بعضي ها) التزام عملي به اين است كه بعد از لذت كامل از صحنه اي كه ذكر كرديد، در محافل بنشينيم و از وضع فرهنگي جامعه شكايت كنيم و سرانجام نيروي انتظامي را به ماموريت مبارزه با آنها رهسپار كنيم.

توده اي هاي جهاني شده از32تا62هر روز به خاطر يك اشتباه وبه اميد فرج هر روزيا هفته يا ماه يك كشته يامرده داشتند آخرش هم فرج نشد شما هم يك اشتباه كرديد راي ملت را آسان واداديد وبهتر از اونا نمي شيد تازه سرياله معلوم كرد تقصير مصدق كمتر از اشرف نبوده وبا اون دماغ دراز وفكر ليبرو باعث شكست انقلاب كاشاني شده والا اشرف كه مواضعش ايرادي نداشت واگر هم ايراد پيدامي كرد مي داد عملش مي كردند خلاصه به قول مداحان اگر نامهربان بوديد رفتيد