خیلی خوب بود

بسیار عالی

سلام. تخيل قوي اي داريد. همين

منتظر جوابتان هستم:
آقای جناب
اولا دو جنازه نه و دو شهید
بعد هم آن افرادی که شما می گویید اقلیت بودند از بیرون نیامده بودند و مال خود مدرسه بودند
مداح اول جناب آقای پیروز فارغ التحصیل دوره 11ومعلم قسمتی از فیزیک ما و مداح دوم جناب آقای مردان از معلمان قدیم مدرسه
ضمنا اگر واقعا شما در مدرسه حضور داشتید(که من ندیدمتان) اگر نگاه می کردید میدید که هنگامی که سینه زنان به دو دسته تقسیم شدند چه مقداری از حاضرین این دو دسته را همراهی می کردند از جمله افرادی که اصلا به قیافه شان نمی آمد که با این کارها موافق باشند از جمله معلم فیزیک ما: جناب آقای شیرزاد که فکر هم نمیکنم از نظر سیاسی چندان از شما فاصله داشته باشند اما دچار کوته بینی نشده اند و مانند شما نیستند که به جای این که در چنین مجلسی به خود بپردازند حواسشان به کار دیگران باشد و از آن ها ایراد بگیرند و در مسند قضاوت الهی بنشینند .
هم چنین اگر واقعا از ابتدای جلسه حضور داشتید میدید که در عین حال که اجرا کنندگان جلسه از خود مدرسه بودند اما هیچ قسمت از جلسه باب میل شما نبود از سخنران (جناب آقای مظفری نژاد از معلمان قدیم مدرسه) و از مقاله و مقاله نویس (یکی از بچه های دوره ما(26))
و...
ضمنا اگر در راستای برپایی این هفته و آن نمایشگاه بودید ملاحظه می کردید که افرادی از فارغ التحصیلان مدرسه این کار را بر عهده گرفته بودند که اغلب (شاید همه) آن ها آن دسته از فارغ التحصیلان روشنفکری نیستند که از آن ها صحبت کرده بودید و جو حاکم بر آن ها موافق شما نبود
در نوشتنتان بیشتر دقت کنید
(شما واقعا در جلسه حضور داشتید؟)

شيرزاد:
اولا، شايد گزارش مراسم را از آسوشيتدپرس گرفته باشم چون شما مرا نديديد. احتمالا شما در عالم خلسه ناشی از عزاداری نتوانستيد درست حاضر و غايب کنيد. ثانيا عرض کردم "جنازه دو شهيد" ، چه بايد می گفتم؟ منظور باقيمانده جسم يا پيکر شهيد است. خود شهيد که در اعلا عليين است، آنچه پيش شما است، جنازه يا پيکر شهيد است. ثالثا، خوب شد رفع نگرانی شد. بعضی دوستان نگران شده بودند که نکند فردا به جای روزنامه ها در مدرسه هايی که خدای ناکرده با بعضی از اصلاح طلبان رفيق باشند را ببندند. توضيح جنابعالی نشان می دهد که حزب ا.. بيدار است و همه جا هست. خوشبختانه آن طور که می فرماييد برخی از فارغ التحصيلان اين مدرسه "از فارغ التحصیلان روشنفکری نیستند". جای شکرش باقی است.

اين اقدام دفن شهداي گمنام حتي در شهرهايي كه اكثريت با اقليتهاي مذهبي است نيز شيوع پيدا كرده و ظاهرا محملي شده است براي دامن زدن به اختلافات مذهبي . خدا به خير كند .

با سلام
تشکر میکنم از نکته سنجی شما در رابطه با این مراسم. در مورد مسائل احساسی که ذکر کردید کاملا موافقم.البته چنین مراسمی مطالب پیش بینی نشده هم دارد. ماجرای مداحی هم که همیشه طرفه اکثیری ست!مخصوصا اگر یک نفر احساس وظیفه کند و راسا میکروفن را از دست مداح بگیرد و خودش بخواند. و البته وارد شدن دو تابوت شهدای گمنام جای اگرو اما دارد ولی فشار تقاضا ها هم هست. و اصرار ها و ناهماهنگی ها.و یکسری چیزهای دیگر ! متشکرم

می‌شود از اين تفاوت دو نوع عزاداری که شما گفته‌ايد نکات جالبی پيدا کرد:

1. حريم خصوصی و احساسات جمعی: در عزاداری حرفه‌ای و تمام‌عيار، حريم خصوصی وجود ندارد. همه با هم يک صدا و يک حرکت هستند. هيچ شرم و حيايی از بروز شديدترين احساسات و ضجه و ناله و گريه و جيغ و فرياد وجود ندارد؛ در حالی که در عزاداری شخصی و درونی و واقعی، معمولاً فرد حريم شخصی‌اش را گسترش می‌دهد و به تنهايی بيشتری نياز دارد.

2. نبودن حريم شخصی باعث می‌شود رهبر جمع (مداح) به خودش اجازه بدهد تا به آنان که «درست همراهی نمی‌کنند» تشر بزند و ايراد بگيرد، عزاداران را دسته‌بندی کند تا به ترتيب مورد نظر او و با ريتم دلخواه او يا در جواب او عزاداری کنند.

3. آن کسی برنده است که نمايش بهتری داشته باشد. گريستن و ناله کردن هم در عزاداری حرفه‌ای نمايش است، اگرچه واقعاً حقيقی باشد اما کارکرد مهمی دارد که جمع را هم متأثر می‌کند و ديگران را هم ناراحت می‌کند.

4. عزاداری حرفه‌ای مثل فيلم‌های سينمايی قابل پيش‌بينی نيست. تعليق (suspension) دارد: «يه چيزی بگم دلت بسوزه؟» و بعد نکته‌ای که مداح می‌گويد و همه‌ی جمع را به جيغ و ناله وامی‌دارد. يا بيت‌هايی که مصراع دومش به قول مداحان «منفجر می‌کند»!

5. معمولاً در مرحله‌ی سينه‌زنی در فضای تاريک و با گفتن مدام يک کلمه مثل «حسين...حسين» و يا کلمات مشابه پشت سر هم، از تکرار نوعی تخدير و هيپنوتيزم حاصل می‌شود که باعث از خود بی خود شدن عزاداران می‌شود.

اين نکات مهم و موفق را به جامعه‌ی بزرگتری هم گسترش داد! جامعه‌ای که در آن حريم شخصی وجود نداشته باشد و ارزش فرد به ميزان همراهی او با «امت هميشه در صحنه» سنجيده شود، نمايش‌گری و شدت بروز احساسات و «غيرت» نشان‌دهنده ارزش باشد، رهبری دلسوز جامعه بتواند هر جا که احساس کند جامعه همراهی نمی‌کند خود وارد عمل شود. جامعه‌ای که پيش‌بينی‌پذير نيست و همه منتظر مصرع دوم مداح هستند! تا منفجر شود.

شيرزاد:
متشكرم از موشكافي زيباي شما. به اين نتيجه مي رسم كه يافته ها واحساس خودم كم و بيش براي دوستان ديگري هم قابل درك بوده است.

اقای دکتر شرمنده,من به خاطر اینکه وقت زیادی ندارم پای اینترنت بشینم مجبورم وقتمو تقسیم کنم و در این بین به سایت شما جز خوندن مطلبتون و پاسخهاتون به نظرات خودم چیز دیگه ای(نظرات دو ستان) رو نمی خوندم و میخواستم یه بحث دو نفره شکل بدم اما امروز یه خورده وقت اضافه پیدا کردم نشستم و نظرات دوستان رو خوندم واقعا حس کردم چه زجری داره که ادم واسه یه عده حرف یزنه اما نفهمن چی میگه اینه ادم واسه یه عده خودشو بندازه جلو گرگ و دیگرون بگن حقت بود گرگا تیکه پارت کردن چرا رفتی از طرف من ازشون بپرسید مگه اینجا لانه عنکبوت نیست (مقاله کیهان) مگه ...فتوا نداده که اینترنت مکروهه پس چرا دست و چشمتون رو به کناه الوده میکنید.بازهم شرمنده اقای دکتر از اینکه اگر احیانا با نظراتم ناراحتتون کردم

شيرزاد:
پيمان جان، مثل اينكه كمي دلت به حال ما سوخت. به هرحال ما ها اونقدرها لولو نيستيم.